JA JIJ Kids - hét emotie invuldagboek voor kids

"Ik legde er als moeder eerst te veel druk op... maar dit werd een moment van verbinding."
Onze dochter van 8 heeft moeite met het uiten van emoties en heeft vaak boze buien. In het begin wilde ik haar ‘helpen’ met dit dagboek, maar ik legde er eigenlijk te veel druk op. Na een goede tip ben ik het zelf ook gaan gebruiken: muziek aan, wat lekkers op tafel, telefoon weg. We gingen samen tekenen en schrijven, en opeens kwam ze er vanzelf bij zitten. Niet omdat het moest, maar omdat ze het wílde.
Een grote eye-opener voor mij: geef ruimte, laat ze nieuwsgierig worden en maak het gezellig. Dan ontstaat er vanzelf verbinding.

Ik zag de reclame als alternatief op schermtijd. Nu twee weken op vakantie. De meiden vinden het leuk! En stiekem geniet ik weer om samen aan de camping tafel te knutselen. Ik was mijzelf ook een beetje verloren met het scrollen op social media. Leuke gesprekjes ook hebben we.

Ik heb er eerst een besteld voor mijn dochter, zo kwam ik er mee in aanraking. Maar al snel dacht ik, dat is ook wat voor mijn werk. Als Remedial Teacher is dit journal een waardevolle toevoeging in mijn begeleiding.
Ik gebruik het nu bij drie kinderen: eentje met dyslexie, eentje met faalangst en eentje met schoolangst. In het begin liet ik ze er gewoon een half uurtje in werken – dat gaf mij ook de ruimte om rustig te observeren. Nu schrijf ik soms een opdrachtje op de lege pagina’s en is het uitgegroeid tot een klein hulpmiddel dat ik ook aan ouders adviseer.
Wat ik bijzonder vind: het journal is neutraal geschreven, zodat ieder kind zich aangesproken voelt – of het nu opgroeit met één ouder, twee ouders of in een andere gezinssituatie. Elk kind voelt zich gezien.
Een echte aanrader voor wie werkt met of zorgt voor kinderen die nét even iets meer ondersteuning nodig hebben.

"Zacht starten, zonder druk – dit boekje voelt als een fijne ingang."
Mijn zoontje van 7,5 is hoogsensitief, en ik hoopte dat dit dagboekje hem helpt bij zijn ontwikkeling en het groeien van zijn zelfvertrouwen. We zijn rustig begonnen: samen op de bank bladeren, zonder meteen iets te moeten invullen. Alleen al de illustraties en de vragen zorgen voor gesprekjes die we anders misschien niet zouden voeren.
Mijn tip aan andere ouders met een hoogsensitief kind: begin spelenderwijs, leg geen druk, en laat je kind zelf het tempo bepalen. Dan wordt het iets van henzelf – en dat is zoveel waard.

Voor onze zoon van 11,5, die net de diagnose ADHD heeft gekregen en midden in de prepuberteit zit. Het dagboek helpt hem om zijn emoties beter te begrijpen, te reguleren en onder woorden te brengen. Een waardevol hulpmiddel in deze fase.